voidl8nk

 Bir varmış bir yokmuş ve ben ilk gerçek nefesimi aldım. Uyanmam zaman aldı ve gözlerim ışığa alıştığında, zamanın o anında, ruhum kapkaraydı. Arınmak için yüzümü kömürle yıkadım. 
-bozuk radyo sesi-
”Hey iyi misin? İyi misin? Dışarı çıkıp yürümek ister misin? Seninle gelebilirim istersen?”
Aynaya, gözlerimin içine bakıp rahimden çıktım. Gördüm dediklerim silüetten ibaret değildi artık. Hisler zihnimde çok tanıdık bir ses gibi tınlıyor beni deli ediyordu. GirilMEmiş binlerce patika vardı önümde;

Orada kalsaydım var olmanın tadını hayal dahi edemezdim.
Ama ben çıktıktan sonra adım atmaya cesaret edemedim
Köprünün ortasında ne ileri, ne de geri gidebiliyorum. Herkes evine dönsün, görecek bir şey yok.
Denesem yürüyebilir miyim, yoksa gerçekten ayaklarım hareket etmiyor mu?
Söyledikleri kadar toz pembe ve basit olmamalıydı zaten.
Aptal.
Sıcacıktı, şimdi ise donuk ve bulanık. Bize verilen yaşamı yüceltmemiz ve şükretmemiz lazımdı. Peki şimdi bize, ruhumuza ne olacak? Sorup durmasana.
”Dur dur, kusuyorum gel saçlarımda tut. Annem nerede biliyor musun?”
Protezleri çıkartman lazım.